It's All about .. Art

Stavroula Christopoulou

Christ V Stav    

O Xoros ws Anagkaiothta

Ας μιλήσουμε λίγο για .. Χορό

Ο Χορός ως Αναγκαιότητα


Το θέμα μας είναι, όπως πάντα, ο Χορός.. Και, ίσως, φαίνεται λίγο ειρωνικό σε κάποιους.. Θέλω να πω, στη δύσκολη εποχή που ζούμε, η ενασχόληση με τον χορό μπορεί να φαντάζει κάτι το ανούσιο, κάτι το ουτοπικό.. Πολλές φορές έχω σκεφτεί, ότι ο Χορός είναι πολυτέλεια.. Κι όμως.. Δεν είναι έτσι.. Στη ζωή, και ειδικά στην εποχή μας, ο Χορός είναι αναγκαιότητα. Όταν τα πάντα γύρω μας είναι υπό αμφισβήτηση, και η ίδια η γλώσσα, ως μέσο έκφρασης, αποδεικνύεται ατελής, ο Χορός, και όλα όσα αυτός πρεσβεύει, είναι η μόνη λύση για να θυμηθούμε κάποιες πολύ σημαντικές Έννοιες - Αξίες που ξεχάσαμε στην πορεία ή θεωρήσαμε, λαθεμένα, δεδομένες.


Οι άνθρωποι, πλέον, φαντάζουν περισσότερο ανθρωπόμορφα πλάσματα.. Περιφέρουν μηχανικά τα ασθμαίνοντα σώματά τους και τρέχουν να προλάβουν, ούτε και οι ίδιοι ξέρουν τι.. Ξέχασαν ότι το σώμα τους, είναι το σπίτι τους και οφείλουν να το σέβονται.. Ξέχασαν να επικοινωνούν και να εκφράζονται.. Πασαλείβουν τις λέξεις και τα νοήματά τους.. Ξέχασαν ποιοι είναι.. Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα, ο Χορός, στην αρχέγονη μορφή του, είναι ό,τι πιο αυθεντικό μας έχει απομείνει.. Η μόνη διέξοδος για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε.. Ο μόνος δρόμος προς την προσωπική μας Ελευθερία.. Ο μόνος δρόμος για να γίνει ο κόσμος καλύτερος.. για να γίνει πιο όμορφος.. Όχι.. Ο Χορός δεν είναι πολυτέλεια.. ή, αν θες.. Είναι το ίδιο πολυτέλεια, όσο είναι και η πρωινή σου ανάσα..


Αυτή τη φορά ο Συλλογισμός, θα είναι Αντίστροφος και θα ακολουθήσει τον εξής Προσωπικό Συνειρμό:

..Κοινωνία - Ταινία - Βιβλίο - Χορός..


O Χορός ως Ταινία


Αν μπορούσαμε να αποτυπώσουμε την κοινωνία, έτσι όπως ακριβώς είναι, σε μία ταινία, αυτή είναι το Fight Club. Το Fight Club είναι μια διαχρονική ταινία. Μία ταινία που αποτυπώνει με ακρίβεια τη σύγχρονη πραγματικότητα. Είναι μία, μάλλον, σκληρή ταινία, που εκφράζει την αγανάκτησή μας και την οργή μας σε πολλά πράγματα.. Ξυπνάει τα πιο ζωώδη ένστικτά μας.. Ενυπάρχουν και αυτά μέσα μας.. Κρύβουν μία αυθεντικότητα του εαυτού μας, που πολλές φορές υποκρινόμαστε ότι απουσιάζει.. Είναι μία ταινία που, σχεδόν, όλοι την έχουμε δει, την έχουμε συζητήσει στις αναμεταξύ μας συναναστροφές.


Όταν ήσουν πιο μικρός, γιατί, όπως και να το κάνεις, είναι ταινία του 1999, υπήρξε κριτήριο για να καταλάβεις τις σκεπτοδομές των άλλων, κριτήριο για να επιλέξεις τους φίλους σου ή ακόμα και τους εραστές σου. Πολύ συχνά, μάλιστα, όταν σε ρωτούσαν για την ταινία και εσύ δεν την είχες δει.. [γιατί, μεταξύ μας, ποιος λόγος υπήρχε να δεις μία ταινία με θέμα το ξύλο - έτσι συμπέραινες από τον τίτλο και από το trailer] σε κοιτούσαν και λίγο περίεργα.. «Μα καλά, δεν έχεις δει το Fight Club;».. Το άκουσες αυτό μερικές φορές, ήσουν και σινεφίλ, και αποφάσισες να τη δεις και εσύ τελικά..


Η ταινία, για να είμαστε ειλικρινείς, είναι ευφυέστατη. Σε πρώτη φάση την βλέπεις, το σενάριο ανατρέπεται με τέτοιο τρόπο, που απλά δεν έχεις πάρει γραμμή τι γίνεται, και οι τίτλοι του τέλους πέφτουν. Η αμέσως επόμενη κίνηση είναι να πατήσεις το «play» ξανά.. [στο σπίτι σου την είδες, μην μπερδεύεσαι] Πάνω κάτω, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Σου αρέσει πάρα πολύ αυτή η ταινία, καταπιάνεται με πολλά θέματα που υποψιαζόσουν έτσι κι αλλιώς.. Αλλά, κάτι δεν πάει καλά με την ταινία.. Είναι που έχει μία τέτοια δυναμική εικόνων, τόσο πλούσια θεματολογία και τέτοια ανατροπή σεναρίου.. που κάτι δεν πιάνεις, κάτι δεν εννοείς.. [μην το ψάχνεις, θα σου πω] Δεν εννοείς τις λεζάντες.. Ξέρεις, τους υπότιτλους.. Και μπερδεύεσαι.. Οπότε και επιλέγεις το εναλλακτικό πλάνο, το Plan B.. Ανατρέχεις στο σενάριο..


[..] Συμπέρασμα.. Αυτοί που σε κοιτούσαν περίεργα που δεν είχες δει το Fight Club, δεν είχαν καταλάβει τίποτα κοινό με αυτό που κατάλαβες εσύ.. Δεν είναι τίποτα.. Απλώς.. Ο καθένας έχει το δικό του, «προσωπικό» Λεξικό..


Το Fight Club είναι το μεγαλύτερο αστείο της δεκαετίας.. [εξακολουθεί να είναι ευφυέστατη ταινία, μην μπερδεύεσαι] Απλώς, δεν έχει να κάνει καθόλου με αυτό που σου δείχνει, με αυτό που φαίνεται.. Ανατρέχοντας στο σενάριο, κάπου στη μέση της ιστορίας και λίγο πριν από την ανατροπή της - από το σημείο, δηλαδή, που αυτό που μέχρι στιγμής θεωρούσες δεδομένο, παύει να ισχύει - υπάρχει η εξής ατάκα:


..«We are the all-singing, all-dancing crap of the world»..


Περίεργο για μία τόσο σκληρή - κυνική ταινία, αυτή η τόσο λυρική φράση.. Θέλω να πω, σε κανένα σημείο της ταινίας, οι ήρωες δεν τραγουδούν, ούτε χορεύουν.. Κι όμως, η φράση είναι εκεί.. Και ενώ όλη η ταινία έχει αυτήν την κοινωνική διαστρωμάτωση και τη διαφοροποίηση σε θύτες και θύματα, στη φράση χρησιμοποιείται α’ πληθυντικό πρόσωπο.. [τι σου λέω τώρα, ε;] Το Fight Club και όλη αυτή η λύση που φαίνεται ότι σου προτείνει για να γίνει ο κόσμος καλύτερος - τύπου βανδαλισμοί, ανατινάξεις κτηρίων και η επανάσταση με τη μορφή βίας - αυτοαναιρείται. Πολύ έντιμο, καθώς η ιστορία έχει αποδείξει ότι «ο Δούλος, στο πρώτο στάδιο της Απελευθέρωσης, γίνεται Τύραννος» [μην το πας μακριά για να επιβεβαιωθείς.. ανέτρεξε στα εφηβικά σου χρόνια και τα λίγο μετέπειτα]


Το Fight Club είναι ευφυέστατη ταινία, γιατί γνώριζε ότι η κοινωνία, το κοινό στο οποίο απευθύνεται, είναι συναισθηματικά ανάπηρη και συναισθηματικά ευνουχισμένη. Σου μίλησε στη «γλώσσα» σου, αυτή που συνήθισες δηλαδή να έχεις.. Σου πασπάλισε όλο το νόημα με μπόλικο κυνισμό μήπως και καταφέρει να σου περάσει την Ανθρωπιά του.. Ναι.. το Fight Club είναι ύμνος στη Ζωή και στην Ανθρωπιά.. Ήθελε να σου διδάξει πολλά πράγματα και, κυρίως, ότι για να ευαισθητοποιηθείς ως Άνθρωπος, δεν χρειάζεται η ατυχής συγκυρία - με όποια μορφή - να χτυπήσει την πόρτα σου, ούτε η κοινωνία όλη να φτάσει στην εξαθλίωση.. Είναι μάλιστα τόσο έντιμο, που δεν αυτοαναιρείται απλά. Επιπλέον, σου αντι-προτείνει και μία λύση. Κάτι άλλο.. Κάτι διαφορετικό.. Που δεν θέλει και πολύ κόπο.. Δεν είναι και τόσο δύσκολο.. Να συναισθανθείς τον διπλανό σου.. κάποιο μέλος της οικογένειάς σου, κάποιον φίλο σου ή, ακόμα, και κάποιον άγνωστο..


Την ακριβή ερμηνεία της Κεντρικής Ιδέας του Fight Club, της φράσης δηλαδή «We are the all-singing, all-dancing crap of the world», μπορείς να τη βρεις σε οποιοδήποτε Λεξικό.. Εμείς, όμως, επειδή την πατήσαμε ήδη μία φορά - στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε την έννοια «Χορός» - θα επιλέξουμε μία πιο Ελεύθερη Μετάφραση.. η οποία πάει κάπως έτσι:


Ό,τι και αν έχεις σκεφτεί, λες ή κάνεις.. Δεν είσαι ο πρώτος.. Υπήρχαν σίγουρα, υπάρχουν και θα υπάρξουν άνθρωποι που είχαν τις ίδιες θεωρίες, απόψεις με εσένα. Απλώς, τις εξέφρασαν με έναν δικό τους, διαφορετικό τρόπο. Οι υπόλοιποι απλά οφείλουμε να τους αναζητάμε μέσα στο πλήθος και να αποκωδικοποιούμε αυτά που έχουν να μας πουν. Η πορεία για την κατάκτηση και κατανόηση των βασικών Εννοιών - Αξιών, δεν αποτελεί μόνο δικό σου, αδιαμφισβήτητο και αναφαίρετο, Δικαίωμα. Το μοιράζεσαι και με άλλους.. Οπότε.. Εμπιστεύσου.. [ακόμα και αν φας τα μούτρα σου.. και θα τα φας, η αλήθεια είναι αυτή]


Κάπως έτσι, λοιπόν, έφτασες στο σημείο και υιοθέτησες το εξής ψέμα «Δεν βλέπω ταινίες. Δεν μου αρέσει το Fight Club».. ή ακόμα καλύτερα.. Έμαθες να διαχωρίζεις τους Ανθρώπους, από τους ανθρώπους..


Με αυτή, λοιπόν, τη συλλογιστική πορεία, θα φτάσω και στο Χορό. Αυτή τη φορά, όμως, δεν θα παραθέσω την άποψη μου με δικά μου λόγια, υπό το δικό μου πρίσμα. Θα αναφερθώ στο αγαπημένο μου βιβλίο με θέμα το «Χορό» και θα παραθέσω και το σχετικό απόσπασμα - για να είναι και λίγο πιο αντικειμενικό. Ακριβώς γιατί τις απαντήσεις μας, πολλές φορές, μπορούμε να τις βρούμε σε πιο απλά και, φαινομενικά, ασύνδετα πράγματα. Γιατί δεν θεωρώ ότι έχω να πω κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν έχει ειπωθεί ήδη από κάποιον άλλον. Είναι επειδή αγαπημένο μου παιχνίδι είναι το πάζλ και όχι το σκάκι.. Είναι επειδή μου αρέσει να ενώνω τα κομμάτια για να δω την εικόνα ολοκληρωμένη από κάτω.. Είναι επειδή το σκάκι έχει πολλούς κανόνες και στρατηγική.. Και εγώ το βαριέμαι.. Μου αρέσει να το βλέπω στο χώρο.. Μου αρέσει να περπατάω πάνω του.. Να περπατάω πάνω στις γραμμές του και όχι στα μικρά του τετράγωνα.. Μου αρέσει να είναι το πάτωμα, πάνω στο οποίο θα στήσω τον χορό μου.. Ή το ταβάνι μου.. Για να είναι η ταβανο-θεραπεία μου λίγο πιο ευχάριστη, τις ώρες που βαριέμαι.. τις ώρες που έξω δεν είναι νύχτα.. και δεν βρέχει..


Ο Χορός ως Βιβλίο


Ο Λύκος της Στέπας, του Έρμαν Έσσε, είναι ένα γοητευτικό μυθιστόρημα που πραγματεύεται το ίδιο ακριβώς θέμα με αυτό του Fight Club [είναι πίστη μου, ότι θα μπορούσε να γίνει εκπληκτική ταινία το ίδιο]. Στο πίσω μέρος του βιβλίου, μπορείς να διαβάσεις την εξής περίληψη:

Ο Φρόυντ έλεγε πως ο πολιτισμός είναι πηγή δυστυχίας. Ο Έσσε αναρωτιέται γιατί. Η απάντηση είναι ένα ανελέητο μαστίγωμα της αστικής κοινωνίας καθώς αποδείχνει ότι ο πολιτισμός της υποκρισίας, του ευνουχισμού, της εκμετάλλευσης και της χρυσωμένης επιφάνειας αλλοτριώνει τη βαθύτερη ουσία του ανθρώπου και σκοτώνει τη γνησιότητα των αισθημάτων του.


Ο ήρωας, είναι ένας ώριμος άνδρας, αρκετά μορφωμένος, που πασχίζει απεγνωσμένα να έρθει σε επαφή με τη βαθύτερη φύση του. Προσπαθεί να την αναστήσει για να ξαναβρεί τη χαμένη αυτή γνησιότητα. Το τίμημα όμως αυτής της εξέγερσης, αυτής της υπέρβασης του μέσου όρου, που σπάει κοινωνικούς συμβιβασμούς και στερεότυπα, είναι η καταδίκη του στην απομόνωση και την απόλυτη μοναξιά. Ο ίδιος είναι διχασμένος ανάμεσα στην Ανθρώπινη φύση του και σε αυτή του Λύκου της Στέπας, όπως συνηθίζει να αποκαλεί τον εαυτό του. Ένα βράδυ τυχαίνει και γνωρίζει μία γυναίκα, την Ερμίν. Η Ερμίν φαίνεται να είναι αρκετά νεώτερη του. Ανήκει σε μία διαφορετική κοινωνική τάξη, οι επιλογές της και ο τρόπος ζωής της είναι αντίθετες από αυτές του Λύκου της Στέπας. Η ίδια, προτείνει στον ήρωα να τον βοηθήσει, να υπακούσει τις συμβουλές της, έτσι ώστε να τον απαλλάξει από όλες τις σκέψεις που τον βασανίζουν. Του προτείνει να μάθει χορό και να τη συνοδεύσει στο Χορό Μεταμφιεσμένων, της Ένωσης Καλλιτεχνών στις Σφαιρικές Αίθουσες.


Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα του βιβλίου, από το Χορό των Μεταμφιεσμένων:


ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΡΕΛΟΥΣ
ΑΝΤΙΤΙΜΟ ΕΙΣΟΔΟΥ: ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ
ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ
Η ΕΡΜΙΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ


Όπως μια μαριονέτα που ο χειριστής της είχε αφήσει για μία στιγμή τις κλωστές της ξυπνάει και ζωντανεύει έπειτα από μια σύντομη κωματώδη κατάσταση και ξαναπαίζει ζωηρά το ρόλο της, έτσι κι εγώ, με το τίναγμα αυτής της κλωστής, όρμησα με την ευκινησία ενός νέου μέσα σ’ αυτό το ανθρωπομάνι απόπου, μόλις πριν, με είχε απομακρύνει η κούραση και η κακοκεφιά της ηλικίας μου. Ποτέ κανείς αμαρτωλός δεν έδειξε τέτοια βιασύνη να πάει στην κόλαση. Ένα λεπτό πρωτύτερα, τα λουστρίνια μου με χτυπούσαν, η βαριά αρωματισμένη ατμόσφαιρα με αηδίαζε και η ζέστη με είχε αποκάνει. Τώρα, τα πόδια μου είχαν αποκτήσει φτερά και πέρασα χοροπηδώντας κάθε δωμάτιο στην πορεία μου για την Κόλαση. Η ατμόσφαιρα μου φαινόταν τώρα γοητευτική. Η ζέστη με τύλιγε και με ξεσήκωνε, το ίδιο έκανε κι η ξέφρενη μουσική, η μεθυστική γοητεία των χρωμάτων, το άρωμα των γυναικών, η οχλοβοή εκατοντάδων στομάτων, τα γέλια, ο ρυθμός του χορού και τα βλέμματα των ξαναμμένων ματιών. [..]


Εκείνη τη νύχτα στο χορό μου ‘τυχε να δοκιμάσω μια εμπειρία που μου ήταν άγνωστη μέχρι τα πενήντα μου χρόνια, μολονότι είναι γνωστή σε κάθε μαθητή, σε κάθε κοριτσόπουλο - τη μέθη μιας μεγάλης γιορτής, τη μυστηριακή συγχώνευση της ατομικότητας μέσα στη μάζα, τη μυσταγωγία της συλλογικής χαράς. Ακόμα κι η κάθε υπηρετριούλα την ήξερε. Πολλές φορές είχα προσέξει τη λάμψη στα μάτια εκείνων που μου είχαν μιλήσει γι’ αυτή και η αντίδρασή μου ήταν πάντα ένα μισο-ανώτερο, μισο-ζηλόφθονο χαμόγελο. Εκατοντάδες φορές στη ζωή μου είχα βρεθεί μπροστά σε παραδείγματα ανθρώπων που η έκσταση τους είχε μεθύσει και τους είχε απελευθερώσει από τα στενά όρια του εγώ, είχα δει εκείνο το χαμόγελο, εκείνη τη μανιακή σχεδόν απορρόφηση, την παραφορά που ξεσήκωνε στα μυαλά ένας κοινός ενθουσιασμός. Την είχα δει σε μεθυσμένους νεοσύλλεκτους, σε ναύτες, ακόμα και σε μεγάλους αρτίστες την ώρα του ενθουσιασμού που γεννιέται, λόγου χάρη, σ’ ένα μουσικό φεστιβάλ. Κι όχι λιγότερο σε στρατιώτες που πήγαιναν στον πόλεμο. Ακόμα και πριν από λίγες μέρες είχα θαυμάσει κι αγαπήσει, κοροϊδέψει και ζηλέψει αυτή τη λάμψη κι αυτό το χαμόγελο στο πρόσωπο του φίλου μου του Πάμπλο όταν έπαιζε το σαξόφωνό του μέσα στην ευλογημένη μέθη που προκαλούσε όλη η ορχήστρα, ή όταν εκστατικός και συνεπαρμένος κοιτούσε προς το μαέστρο, τον ντράμερ ή τον κιθαριστή. Μερικές φορές μου είχε γεννηθεί η σκέψη πως ένα τέτοιο χαμόγελο, μια τέτοια ακτινοβολία ήταν δυνατή μονάχα σε πολύ νέους ανθρώπους ή ανάμεσα σε λαούς που τα έθιμά τους δεν επέτρεπαν τόσο χαρακτηριστικές διαφορές ανάμεσα στο ένα άτομο και το άλλο. Εκείνη την ευλογημένη νύχτα, όμως, εγώ ο ίδιος, ο Λύκος της Στέπας, ακτινοβολούσα σ’ αυτή τη βαθιά και παιδιάτικη ευτυχία ενός παραμυθιού. Εγώ ο ίδιος ανάσανα τη μεθυστική γλύκα ενός κοινού ονείρου, ενός ονείρου γεμάτου μουσική, χορό, κρασί και γυναίκες - εγώ που, παλιότερα, είχα ακούσει με συγκαταβατική ανωτερότητα κάποιο φοιτητή να μιλάει με ενθουσιασμό για την πανηγυριώτικη ατμόσφαιρα μιας χορευτικής αίθουσας. Δεν ένιωθα πια να είμαι εγώ. Η προσωπικότητά μου είχε διαλυθεί μέσα στη μέθη του καρναβαλιού όπως το αλάτι στο νερό. Χόρευα με τη μια γυναίκα ή την άλλη, αλλά δεν ήταν μονάχα αυτή η γυναίκα στην αγκαλιά μου, με τα μαλλιά της να μου χαϊδεύουν το πρόσωπο, που μου ανήκε. Όλες οι γυναίκες που χόρευαν στην ίδια σάλα, τον ίδιο χορό, την ίδια μελωδία και που τα ακτινοβόλα πρόσωπά τους ανέμιζαν γύρω μου σαν φανταστικά λουλούδια ανήκαν σε μένα κι εγώ ανήκα σ’ αυτές. Όλοι μας είχαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας μέσα στους άλλους. Στους άντρες και στις γυναίκες, χωρίς διάκριση. Ένιωθα ένα και μ’ αυτούς. Κανένας τους δεν μου ήταν ξένος. Το χαμόγελό τους ήταν και δικό μου, όπως ήταν και το φλερτ μου φλερτ τους και το φλερτ τους φλερτ μου.


Ένα καινούργιο κομμάτι, ένα φοξ τροτ με τον τίτλο «Νοσταλγία», είχε ξετρελάνει τον κόσμο εκείνο το χειμώνα. Από τη στιγμή που το ακούσαμε για πρώτη φορά, ποτέ δεν το χορταίναμε. Μας μάγευε και μας μεθούσε κι όλοι μουρμουρίζαμε το σκοπό του κάθε φορά που παιζόταν. Το χόρεψα ασταμάτητα μ’ οποιαδήποτε ντάμα έβρισκα μπροστά μου, με πολύ νεαρά κορίτσια, με γυναίκες που μόλις άνθιζαν, μ’ άλλες που είχαν ωριμάσει, μ’ εκείνες που είχαν μελαγχολικά περάσει το κατώφλι της ακμής τους και μ’ όλες ήμουν μαγεμένος, ευτυχισμένος, γεμάτος γέλιο κι ακτινοβολία. Κι όταν ο Πάμπλο με είδε ν’ ακτινοβολώ έτσι, εμένα που παντοτινά με θεωρούσε έναν αξιοθρήνητο φουκαρά, τα μάτια του έλαμψαν χαρούμενα κι ένιωσε τέτοια έμπνευση που σηκώθηκε και, παίζοντας παθιασμένα το σαξόφωνό του, ανέβηκε πάνω στο κάθισμά του. Από ‘κει ψηλά έπαιξε μ’ όλη του τη δύναμη, ενώ συνάμα ολόκληρο το σώμα του και το σαξόφωνό του λικνιζόταν στο ρυθμό. Η ντάμα μου κι εγώ του στείλαμε φιλιά με τα χέρια μας κι αρχίσαμε να τραγουδάμε δυνατά τη μελωδία μαζί του. Αχ, σκεφτόμουν στο μεταξύ, ας έρθει ό,τι είναι να ‘ρθει, τουλάχιστον για μια φορά κι εγώ ήμουν ευτυχισμένος, συνεπαρμένος, λευτερωμένος από τον εαυτό μου, αδέρφι του Πάμπλο, παιδί. [..]

Έρμαν Έσσε, Ο Λύκος της Στέπας [1927], Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1985


Ο κόσμος αυτός θα γίνει καλύτερος μόνο επαγωγικά.. από το ειδικό στο γενικό.. από μέσα προς τα έξω.. και είναι προσωπική ευθύνη του καθενός.. Η Ελευθερία και η Ευτυχία δεν είναι κάποιο αγαθό που καλείσαι να κατακτήσεις κατά τη διάρκεια της ζωής σου.. Γεννήθηκες Ελεύθερος και Ευτυχισμένος.. απλώς.. θα πρέπει να βρεις τρόπους να διατηρήσεις αυτές σου τις ιδιότητες.. και ο Χορός είναι, ίσως, από τα λίγα πράγματα που θα σε κάνουν να θυμηθείς ποιος ήσουν.. θα αγγίξει αυτές τις λεπτές σου ευαισθησίες.. τις ευαισθησίες σου απέναντι στους Ανθρώπους και απέναντι στον Εαυτό σου.. Και αν κάποιοι δουν το κλάμα σου και το θεωρήσουν αδυναμία.. να σου πω.. Έχουν δίκιο.. Είσαι Άνθρωπος, άρα είσαι Αδύναμος.. Όταν το συνειδητοποιήσεις αυτό και το αποδεχτείς, τότε θα ηρεμήσεις μέσα σου.. θα σταματήσει αυτή η πάλη.. Και κάπου εδώ, να σου υπενθυμίσω κάτι.. κάτι που ενδεχομένως ξέχασες.. Τη στιγμή που ήρθες σε αυτόν εδώ τον κόσμο, τη στιγμή που γεννήθηκες.. οι άλλοι έπρεπε να ακούσουν το κλάμα σου για να πεισθούν ότι είσαι ζωντανός.


ΥΓ: ..And suddenly I felt nothing, I couldn’t cry, so once again.. I couldn’t sleep.. - και αυτό από το Fight Club είναι.. Αλήθεια, εσύ, πώς κοιμάσαι τα βράδια;


..Listen Good, Feel Better.. : Cat Power - Werewolf

Χριστοπούλου Σταυρούλα [Βούλη]


Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Dance Life Magazine